nick j. swarth | sterrevinks kledij

sterrevinks
kledij

Ik zit voor de tv. Ik kijk een videoband van de Dikke en de Dunne.
Op mijn schoot, geklemd tegen mijn buik, een navy-blauwe rugzak, leeg.
Exterieur nacht.
Hoor ik een geluid? Hoor ik uit de kelder een geluid? Ik pak de afstandsbediening en zet de televisie zachter en luister aandachtig. Niets. Op het moment dat ik ontspan en met gestrekte arm de afstandsbediening richt, zoekend naar een passend volume voor de stemmen van de Dikke en de Dunne, meen ik toch weer iets te horen. Ik druk het geluid weg, abrupt nu, alsof ik wil voorkomen dat ik de mogelijke veroorzaker van het rumoer alarmeer en daardoor in staat stel haastig te anticiperen. Ik sta op en luister aandachtig, gespannen. Ik kniel, buk en leg mijn oor op de grond. Met geheven hand bezweer ik de wereld:
"Stil nou. Stil nou.
Wacht nee. Nou hoor ik het niet meer...
Daar!...
Nee."
Ik luister langdurig. Onder de vloer blijft het stil.
"Ssstt... Ssstt..."

Het motto van de monoloog

James Finlayson: All right now. Spell needle.
Ollie: N - e - i - d - l - e!
James Finlayson: There’s no ‘i’ in needle.
Stanley: Then it’s a rotten needle!

Fer Sterrevink, sjacheraar. Verkoopt vanuit zijn auto spulletjes aan mensen op straat, vaak jongeren die uit zijn op voordeeltjes.
Fer Sterrevink beheert in opdracht van de obscure Schampers nog andere handelswaar.
Fer Sterrevink draagt een gruwelijk geheim met zich mee.
Fer Sterrevink tracht de orde te bewaren in een gespleten bestaan.
Stap voor stap wordt het publiek deelgenoot van de krochten van zijn ziel.

"Sommige juryleden waren vooral in theatrale, andere in literaire effecten geïnteresseerd. In de loop van de avond werd de jury het erover eens dat die genomineerde de winnaar zou moeten worden die beide aspecten in zijn of haar tekst wist te verenigen (...) Maar de doorslag gaf toch de sterke compositie van deze monoloog en niet in de laatste plaats de grote taalgevoeligheid en taalbeheersing waarvan die blijk gaf." (Jury Literaire Prijs Gelderland 1999)